Dorpsdichter Roel Truyers

Eindeloze sporen

stuivend duinenzand
waaiend over een nevelende heidevlakte
werpt sporen van 't verleden
over de krimpende Savioberg

sporen reizen je nooit na
sporen blijven altijd bij je

verdoken witte kruisjes
als stille getuigen op een geheim kerkhof
zinloosheid van gruwelijke oorlogstaferelen

gotische kapellen
torsen weer en wind
en kondigen als wachters
rijke teutenhuizen en marktpleintjes aan

ieder trekt zijn sporen
ieder torst zijn sporen

geflankeerd door een ster
wiekt de oude standaardmolen
warme Kempische luchtstromen,
tussen 2 kerkdorpen heen en weer

welke kleine rakker speelde
niet in het mulle gele zand ?
hoorde in zijn spel
niet de kadans van militaire schoten?

sporen die draag je
sporen die volg je
sporen die blijf je terugvinden

gekruide fauna en flora
geuren en kleuren
gebotteld in één fles spikelspade
een eeuwig blijvend elixir

groene levenssporen

stille reigers
lavend aan vijvers
trekkend over beekvalleien
groen long van 't Pijnven

sterke oerkrachten worden
langzaam overgedragen
van een mystieke, dikke eik
naar een eindeloos
groeiende levensboom

symboliek op een rotonde
mensen uit 4 windstreken
die er rond voor uit komen
éénzelfde lijn te volgen

sporen van 't verleden
sporen van de toekomst

Hechtel-Eksel in 't groen
een lichtend perspectief

Angstig kind

een angstig kind riep mij
neem me mee, blijf me nabij
't was alsof ik het kende
dat kind aan mijn zij

laat me hier niet staan
'k wil eeuwig met je gaan
ik kan spelen, lachen, dansen en springen
erg kleine, maar waardevolle dingen

laat me je helpen bij het ontdekken
van waarden, die aan je leven
de diep-menselijke zin geven
je eigen onvolkomenheid bedekken

breek af die kille muur om ieder heen
van macht en aanzien, steen na steen
waarom niet terug met mij wat spelen
al was het dan maar voor heel even

een angstig kind riep mij
neem me mee, laat me hier niet staan
ik nam het bij de hand en liet het met me gaan
't was ooit het kind dat in mij speelde